Diagnostyka raka jądra

Rak jądra jest najczęściej występującym nowotworem u mężczyzn pomiędzy 20 a 34 rokiem życia. Prawie 75% przypadków występowania raka jąder notuje się u mężczyzn pomiędzy 20 a 49 rokiem życia. Rak jąder jest jedną z najłatwiej uleczalnych form raka, jeżeli zostanie wykryty odpowiednio wcześnie.

Wystąpieniu nowotworu sprzyja:

  • niezstąpienie jądra do moszny (jeśli w życiu płodowym chłopca jądro z jamy brzusznej przedostaje się do moszny i po pewnym czasie zatrzymuje się w miejscu; wówczas jądro należy sprowadzić, zanim dziecko skończy 2 lata);
  • powtarzające się infekcje (do zapalenia jąder lub najądrza może dojść, gdy bakterie lub wirusy dotrą do nich wraz z krwią z innego ogniska zapalnego; inna droga wiedzie przez nasieniowód, a przyczyną w tym przypadku są infekcje układu moczowego; u młodych mężczyzn zapalenie jądra jest częstym powikłaniem po śwince);
  • operacja przepukliny pachwinowej (w tym przypadku ryzyko zachorowania wzrasta 3 razy);
  • nietypowy przebieg ciąży u matki (chłopcu może szkodzić nadmiar estrogenów u matki w momencie kształtowania się u niego jąder, czyli ok. 7 tygodnia życia płodowego dziecka);
  • zanieczyszczenie środowiska;
  • siedzący tryb życia;
  • niska waga urodzonego noworodka.

Najczęstszym objawem raka jądra jest niebolesna opuchlizna, obrzęk lub zgrubienie w jednym z jąder. W jednej trzeciej przypadków mężczyźni doświadczają tępego bólu i uczucia ciążenia w podbrzuszu, mosznie i pachwinie. Każdy mężczyzna powinien znać wielkość i wygląd swoich jąder, tak aby był on w stanie wykryć jakiekolwiek zmiany.

Diagnostyka

Markery nowotworowe oznaczane są zawsze w przypadku podejrzenia raka jądra, oznaczenia te są podstawowym badaniem laboratoryjnym w diagnostyce tego nowotworu. Prawidłowe stężenie markerów nowotworowych nie wyklucza jednak raka jądra. Komórki nowotworów zarodkowych produkują i wydzielają do surowicy krwi liczne substancje. Trzy z nich wykorzystuje się w praktyce klinicznej do diagnostyki, monitorowania leczenia i kontroli. Są to:

  • Alfafetoproteina (AFP): wydziela ją około 45 do 65% procent wszystkich nie nasieniakowatych guzów zarodkowych oraz guzów nazywanych potworniakami. Obecność podwyższonych markerów w guzach nasieniakowych świadczy o domieszce nienasieniakowej tych guzów. Utkanie nasieniaka nigdy nie wydziela AFP. Poziom AFP w surowicy krwi może być podwyższony przy uszkodzeniu wątroby (z przyczyn zarówno nowotworowych jak i innych).
  • Gonadotropina kosmówkowa (HCG): fizjologicznie jest wytwarzana przez prawidłowy trofoblast. Jednakże u dorosłego mężczyzny jedyną przyczyną podwyższonego poziomu HCG jest nowotwór zarodkowy. Stwierdza się go w znacznej części przypadków nienasieniaków oraz około 10-20% przypadków nasieniaków.
  • Dehydrogenaza mleczanowa (LDH): należy do enzymów wątrobowych i wzrost jej poziomu w surowicy krwi nie jest specyficzny dla nowotworów zarodkowych. Może występować również w przypadku uszkodzenia wątroby lub mięśnia sercowego oraz w wielu innych rodzajach nowotworów. Podwyższony poziom LDH w surowicy krwi obserwuje się w około 20 – 70% przypadków nowotworów zarodkowych, w tym w 70% nasieniaków.

Ocena skuteczności leczenia wraz z oceną nawrotu choroby

W monitorowaniu skuteczności leczenia wykorzystuje się wszystkie powyższe markery. Oznaczanie LDH ma znaczenie prognostyczne. W przypadku nasieniaków kontrolę powinno się przeprowadziać co 4 miesiące w pierwszych 2 latach po leczeniu, a następnie co rok do 10 lat po zakończeniu leczenia. W przypadku nienasieniaków co 3 miesiące w pierwszych 2 latach po leczeniu i co rok do 10 lat po zakończeniu leczenia. Przy nienasieniakach wykrytych w wyższych stadiach zaawansowania (> I stadium) nawet co miesiąc w pierwszym roku po leczeniu.

Brak badań w tej kategorii.
© Poradnia medyczno - dietetyczna online drdiagnoza.com. Wszelkie prawa zastrzeżone. Wykonanie Systemy dedykowane Friqtechnology.com.